Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Σιγά τι είπε ρε ο Λαζόπουλος....

Σιγά τι είπε ρε ο Λαζόπουλος.... Έχει πλάκα, γιατί αυτοί που βλέπουν ρατσισμό σε κάθε τι, ίσως έχουν αυτοί οι ίδιοι πολύ μίσος μέσα τους για κάθε τι.... Αυτά τα αντί-bulling, anti-facism, anti-sexism, αντί-αντί κ.λ.π. είναι εναλλακτικές βλακείες. Για 'μένα σημασία δεν έχει σε τί είσαι αντίθετος αλλά σε τί είσαι θετικός. Με λίγα λόγια μίλα μου θετικά, όχι αρνητικά για το αρνητικό γιατί έτσι γίνεσαι μηδενικό. Έχουμε χάσει λίγο το μέτρο με το σωστό και λάθος όπως επίσης και με την κρίση μας. Έχουμε γίνει όλοι "κριτές σε talentshow" αντί να ασχοληθούμε με τη δικιά μας ζωή. Βλέπω καθημερινά ανθρώπους να μαλώνουν για μια θέση parking, να βρίζει ο ένας τον κλάδο του άλλου, γκρίνια παντού και κακομοιριά. Ρε μπούφοι, η ζωή είναι μεγάλη! Διασκεδάστε την, αγαπήστε τον άνθρωπο, αγαπήστε τον εαυτό σας και μην ασχολέιστε με ότι κοτσάνα δείτε στο δρόμο ή στο διαδύκτιο! Τί σε νοιάζει τί γνώμη έχει ο Άνθιμος για τους gay, ή η Χ.Α. για τους μετανάστες; Μήπως είναι φίλοι σου και θες να τους μεταπείσεις; Γνώμη δεν πρόκειτε να τους αλάξεις, κάνε εσύ κάτι καλό και άστους να ζούν μες το θυμό και το μίσος. Δε λέω να μη σε νοιάζει για τίποτε, απλά λέω δώσε βάση στη λύση και όχι στο πρόβλημα.

Κώτσος 18/2/16

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Βιβλιοπωλείο "ο Αριστείδης" (από το 1942)

Ιστορία του βιβλιοπωλείου 

Το 1942 ο θείος του παππού μας, Αντώνης, άνοιξε ένα μικρό ψιλικατζίδικο πάνω στην πολυσύχναστη συνοικιακή οδό της Αναλήψεως. Κατοχή τότε και το μαγαζάκι πουλούσε κυρίως τσιγάρα "στούκας" και ελάχιστα χαρτικά και άλλα είδη. Ο παππούς μας ο Αριστείδης -περήφανος απόφοιτος του 5ου γυμνασίου αρρένων Θεσσαλονίκης και φανατικός αναγνώστης των πάντων- βοηθούσε τον θείο του ήδη απο ηλικία 12 χρόνων κι άρχισε σταδιακά να αναλαμβάνει το μαγαζί, εμπλουτίζοντάς το με περισσότερα παλιά βιβλία, πολύ Μικρό Ήρωα, συλλεκτικά γραμματόσημα και σχολικές μεταφράσεις. {για τις σχολικές μεταφράσεις δημιουργούνταν τέτοιες ουρές, που ο παππούς αναγκαζόταν να κλείνει τις πόρτες στο μαγαζί!} 

Αφού η δουλειά πήγαινε καλά, μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερο μαγαζί ακριβώς δίπλα. Το μαγαζί πουλούσε πιά από αστυνομικά και καουμποϊστικα βιβλία, μέχρι τσίχλες και φωτογραφίες ηθοποιών. {αυτά τα δύο τελευταία ήταν πολύ της μόδας τότε, λέει ο παππούς...}
Ο Αριστείδης, επίτροπος τότε στον Ναό της Αναλήψεως, είχε δημιουργήσει ένα στέκι για τη γειτονία και την ενορία, όπου τα παιδιά έρχονταν για να διαβάσουν Μπλεκ και Μάσκα στα σκαλιά και κατέληγαν να πιάνονται σε φιλοσοφικές συζητήσεις και να χτίζουν φιλίες που θα διαρκούσαν μια ζωή. Τα ίδια αυτά παιδιά και ο κόσμος της ζωντανής γειτονιάς, βοήθησαν τον παππού να μετακομίσει για τελευταία φορά, στο μαγαζί όπου βρισκόμαστε και σήμερα. {Αναλήψεως 8... δεν πήγαμε και πολύ μακριά}
Αρχικά κάποια είδη ψιλικών παραμένουν, για να εξαλειφθούν πλήρως στη συνέχεια από την κυριαρχία του βιβλίου, ενώ αρχίζουν και οι ανταλλαγές βιβλίων. Περιοδικά, σχολικά, βιβλία μουσικής {ο Σταύρος Ξύδης είχε οργανώσει τα μουσικά στην Ανάληψη}, αργότερα Bell, Άρλεκιν και βιβλία αγγλικών {με το φροντηστήριο του Στρατηγάκη ακριβώς από πάνω}... το βιβλιοπωλείο έχει πια τα πάντα.

Ο παππούς μας έκανε τρία παιδιά κι απ' αυτά το μικρότερο, η Μιμίκα, άρχισε να δουλεύει στο μαγαζί όταν έγινε 18. Το 1990 η Μιμίκα αναλαμβάνει κι επίσημα το μαγαζί με ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες βιβλίων και πολλή πολλή δουλειά που συνεχίζεται καθημερινά. Σήμερα, στο βιβλιοπωλείο θα βρείτε {εκτός από τον παππού και τη Μιμίκα} κάθε είδους βιβλία -παλιά ή νέα- με τιμές που ξεκινάν από το 1€. Κάποια σπάνια και συλλεκτικά, άλλα δημοφιλή ή κλασικά: όλα με μια δεύτερη ιστορία να αφηγηθούν - εκτός από εκείνη που γράφουν. Την ιστορία εκέινη που προδίδεται από ένα όνομα ενός ξένου στο εσωτερικό, μια υπογράμμιση ενός σημαντικού για κάποιον σημείου, μιας επιστολής σφηνωμένης στις σελίδες κι άλλων τέτοιων στοιχείων που μας ενθουσιάζουν, καθώς κάνουν την εμπειρία της ανάγνωσης ακόμα πιο προσωπική, δημιουργώντας μια μυστική κοινωνία μεταξύ των αναγνωστών.

Το βιβλιοπωλείο μας είναι μια καθαρά οικογενειακή υπόθεση από το 1942, ενώ και σήμερα ακόμη {τον βιβλιοπώλη εκείνο που τους κρατούσε στο μαγαζί όταν έκαναν κοπάνα απ' το σχολείο, που άνοιγε συζητήσεις για το σύμπαν και αφηγούνταν ιστορίες από την κατοχή}. Ελπίζουμε το φιλόξενο και ερευνητικό πνεύμα του παππού, να το μεταφέρουμε και με αυτή, την ηλεκτρονική μας παρουσία.
και το βοηθητικό προσωπικό, είμαστε εμείς, τα εγγόνια του Αριστείδη. Ο χώρος μας είναι μικρός και ακατάστατος, αλλά οι τοίχοι του είναι ποτισμένοι με χρόνια αγάπης όχι μόνο για το βιβλίο, αλλά και για τον αναγνώστη. Το βιβλιοπωλείο αυτό, αποτέλεσε έναν μικρό πυρήνα της κοινωνίας της Αναλήψεως σε σημείο που έως και τώρα, όταν αναφέρουμε το επώνυμό μας, μας ρωτούν αν ξέρουμε τον Αριστείδη.